Высокадастойны Біскуп Казімір!

Ісус Хрыстос, Збавіцель наш, Першасвятар і Госпад Царквы паклікаў Цябе да Нябеснага Валадарства.

Твой адыход да дому Айца стаў для нас балючым, але прымаем гэта як знак, што Госпад палічыў дастатковым Твой мужны, нястомны “архіпастырскі подзвіг” тут, на Беларускай Зямлі.

У пасланні на ХХХIV Сусветны дзень хворага Яго Святасць Папа Леў ХІV адзначыў, што любоў патрабуе канкрэтных жэстаў блізкасці, з дапамогай якіх мы бярэм на сябе пакуты іншых, асабліва тых, хто знаходзіцца ў стане хваробы. Святы Айцец пажадаў, каб “нашаму хрысціянскаму ладу жыцця ніколі не бракавала гэтага братэрскага, «самарыцянскага» вымярэння, інклюзіўнага, адважнага, адданага і падтрымліваючага”.           

У МІНСКУ: БОСКАЯ ЛІТУРГІЯ з малітвай за хворых - у Капліцы Маці Божай Нястомнай Дапамогі, на зав. Снежным д. 7 - у 18:30.

Паводле тэлеграм-канала "Грэка-католікі Беларусі"

Курыя Пінскай дыяцэзіі са смуткам паведамляе, што ў нядзелю 8 лютага на 81-м годзе зямнога жыцця, 42-м годзе святарства, 27-м годзе біскупскага служэння адышоў у вечнасць біскуп Казімір Велікаселец, дапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі на пенсіі.

Казімір Велікаселец нарадзіўся 5 мая 1945 года у вёсцы Стараволя Пружанскага раёна. У дзяцінстве бацька вазіў яго на ровары ў Кобрын (больш за 50 км), таму што найбліжэйшы касцёл у Шарашове быў зачынены. У такіх умовах развівалася яго вера, якая, нягледзячы на атэістычнае процістаянне, дапамагала выстаяць падчас службы ў войску і падчас цяжкай працы на будоўлі ў Вільні. У Вільні ён пазнаёміўся з айцамі дамініканамі, з якімі пазней звязаў свой святарскі лёс.

Памёр біскуп Казімір Велікаселец – найстарэйшы каталіцкі іерарх Беларусі.

8 лютага адыйшоў у вечнасць біскуп эмэрыт Казімір Велікаселец, які шмат гадоў служыў Генеральным вікарыем Пінскай дыяцэзіі. Паводле інфармацыі вернікаў, раніцай у гэты дзень ён яшчэ адпраўляў нядзельную святую Імшу ў Гомелі, дзе жыў апошнія гады пры касцёле. 

Друя — Рым — Харбін — ГУЛАГ — Варшава — Лондан — гэта асноўныя вехі жыццёвага шляху каталіцкага святара ўсходняга абраду, марыяніна, доктара філасофіі, педагога і публіцыста айца Тамаша Падзявы MIC.

Нарадзіўся Тамаш Падзява ў вёсцы Пярхулева Дзісенскага павета Віленскай губерніі (цяпер Мёрскі раён) 6 лютага 1906 года. Пасля заканчэння пачатковай школы Тамаш паступіў у ювенат айцоў марыянаў у Друі, адначасова наведваў заняткі ў мясцовай гімназіі. У 1926 годзе ўступіў у супольнасць айцоў марыянаў, а годам пазней даў свае першыя манаскія абяцанні. Вучыўся ў Папскім Грыгарыянскім універсітэце, у якім у 1931 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па філасофіі.

Зьвяртаючыся да маладых праваслаўных сьвятароў і манахаў, якія прыехалі ў Рым для знаёмства з папскімі акадэміямі і дыкастэрыямі Рымскай курыі, і цытуючы патрыярха Атэнагора, Папа Леў XIV заклікаў вучыцца “раззбройваць саміх сябе”. Ён патлумачыў, што гаворка ідзе пра адмову ад жаданьня заўсёды быць правым і ад апраўданьня сябе праз дыскрэдытацыю іншых. Гэта найбольш суровы ўнутраны фронт – перамога над сваёй прадузятасьцю, якая адкрывае шлях да сапраўднай любові.

Калі мы ліквідуем унутраныя перашкоды і раззброім нашыя сэрцы, мы зможам больш шчыльна супрацоўнічаць і ўмацоўваць сувязі адзінства ў Хрысьце. Паводле словаў Сьвятога Айца, еднасьць хрысьціянаў зьяўляецца неабходнай закваскай для міру на зямлі і ўсеагульнай згоды.

Стрэчанне: момант, калі Стары Запавет сустрэўся з Новым

Стрэчанне — гэта не пра прагнозы вясны і не пра барацьбу зімы з летам, а свята сустрэчы, якая адбылася на 40-ы дзень пасля Нараджэння Хрыстовага.

1. У дзень 30-га студзеня Каталіцкія Цэрквы візантыйскага абраду святкуюць Сабор трох святаначальнікаў і сусветных настаўнікаў: Васіля Вялікага, Рыгора Багаслова і Яна Залатавуснага. Трое святаначальнікаў звязаныя паміж сабою не толькі гадамі жыцця (Васіль Вялікі 330-379 гг., Грыгор Багаслоў 325- 389 гг., Ян Залатавусны 347- 407 гг.), месцам свайго служэння (Рыгор Багаслоў і Ян Залатавусны былі архібіскупамі Канстантынопальскімі, а Васіль Вялікі архібіскупам Кесарыйскім) і аратарскім мастацтвам (ад Васіля Вялікага засталося 26 размоў і 325 лістоў, ад Рыгора Багаслова засталося 45 размоў і 244 ліста, а поўны сборнік твораў Яна Залатавуснага заняў 12 тамоў).

Хаця Царква святкуе асобна памяць кожнага з трох свяціцеляў (Васіля Вялікага – 1-га студзеня, Рыгора Багаслова – 25-га студзеня, а ў Яна Залатавуснага нават тры дні святкавання – 13 лістапада, 14 верасня (успенне, разам з Крыжаўзвіженнем) і 27 студзеня (перанесенне мошчаў), перадусім асаблівае святкаванне памяці гэтых трох святаначальнікаў у адзін дзень вынесена па прычыне асаблівай увагі, якую гэтыя святыя надалі таямніцы Святой Тройцы, блаславёнае сузіранне Якой з’яўляееца галоўнай мэтай ўсяго чалавечага існавання.

27 студзеня адзначаецца ўспамін благаслаўлёнага біскупа Юрыя Матулевіча.

«Пане, дазволь мне, нібы свечцы, згарэць дашчэнту на Тваім Алтары». Гэтае вялікае жаданне благаслаўлёнага Юрыя Матулевіча здзейснілася. Святар, прафесар Духоўнай акадэміі ў Санкт-Пецярбургу, законнік і рэфарматар ордэну ксяндзоў марыянаў, Віленскі біскуп, апостальскі візітатар у Літве... Кім бы ні служыў, чым бы ні займаўся — заўсёды быў сапраўдным святлом.

24 студзеня ў мінскай архікатэдры маліліся аб адзінстве ўсіх хрысціян прадстаўнікі рыма-каталіцкай, грэка-каталіцкай, праваслаўнай і пратэстанцкай канфесій. Удзел у сустрэчы прынялі таксама прадстаўнікі дзяржаўнай улады і Апостальскі нунцый у Беларусі.

Перадапошні дзень Тыдня малітваў аб адзінстве хрысціян распачаўся святой Імшой, якую ўзначаліў Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі. На пачатку святой Імшы ва ўспамін святога Францішка Сальскага галоўны цэлебрант павіншаваў супрацоўнікаў каталіцкіх СМІ, апекуном якіх з’яўляецца святы дня.