Святы Апанас Александрыйскі (каля 296–373 гг.), памяць якога ўшаноўваем сёння — адзін з найвялікшых Айцоў Царквы, вядомы як «Айцец праваслаўя» (у значэнні вернасці праўдзіваму вучэнню) і нястомны абаронца боскасці Ісуса Хрыста. Яго жыццё і дзейнасць прыпалі на час сур’ёзных багаслоўскіх спрэчак, якія пагражалі самому падмурку хрысціянскай веры.
Галоўнай справай жыцця святога Апанаса была барацьба з арыянствам — ерассю, якая адмаўляла боскасць Хрыста, сцвярджаючы, што Сын Божы быў створанай істотай. Яшчэ будучы дыяканам, Апанас суправаджаў свайго біскупа Аляксандра на Першы Нікейскі сабор (325 г.), дзе адыграў ключавую ролю ў фармуляванні дагмату аб тым, што Сын «адзінасутны» (homoousios) Айцу.