+ Апостал Якуб Алфееў

Ён быў сынам рыбака Алфея з Віфсаіды на Генісарэцкім возеры і Саламеі і старэйшым братам апостала Яна, зь якім разам ён быў закліканы Ісусам (Мц 4, 21). Ісус назваў абодвух братоў "сынамі грому" з-за іх заўзятай стараннасьці (Мк 3, 17). З Пятром і Янам ён належыў да абраных вучняў, якія былі з Ісусам падчас Перамяненьня на гары Фавор (Мк 9, 2), а таксама падчас малітвы перадсмяротных пакут Бога ў Гефсіманскім садзе (Мк 14, 33). Якуб зведаў прыблізна на Вялікдзень (1 красавіка?) у 44 г. першым з 12 апосталаў пакутніцкую сьмерць - Ірад Агрыпа I забіў яго мячом (Дзеі 12, 2). Клемент Александрыйскі паведамляе, што адзін з катаў пры гэтым навярнуўся да Хрыста і быў зь ім разам пакараны. На меркаваным месцы яго пакутніцтва пазьней была ў Іерусаліме пабудавана царква Якуба. Ён быў сынам Алфеевым (Мц 10, 3; Мк 3, 18; Дзеі 1, 13). Акрамя як у сьпісах апосталаў, ён больш нідзе ў Бібліі не згадваецца. Мянушку "Малодшы" (грэц. ho mikros = малы, малаважны) тлумачылі некаторыя як, магчыма, маленькі памер цела. Хутчэй, тут мелася на ўвазе ўзніклая ў асяроддзі вучняў Хрыста іерархія, пры гэтым Якуб "Старэйшы" (стоячы рангам вышэй) быў закліканы Хрыстом раней. Вучні Хрыста задумалі адзін з адным спрэчку з нагоды месцаваньня іх у іерархічным шэрагу. Абодва сына Зевядзеевы, Якуб Старэйшы і Ян выклікалі абуранасьць астатніх вучняў, калі яны разам з маці Саламеяй прасілі Хрыста пра адмысловыя ганаровыя месцы ў яго царстве (Мк 10, 33), Пётр, Якуб Старэйшы і Ян былі трыма асабліва блізкімі Хрысту вучнямі, якіх ён браў з сабой пры адмысловых акалічнасьцях, што вучнямі таксама было няправільна вытлумачана ў сэнсе іерархічным.