Парафія сьвятога Язэпа > Казаньні і гаміліі > Уваход Ісуса Хрыста ў Ерусалім. Нядзеля Вербная

Уваход Ісуса Хрыста ў Ерусалім. Нядзеля Вербная


4.04.2017.

Дарагія браты і сёстры! Мы з вамі ў гэтым годзе, гэтак жа як і ў мінулым, адзначаем Уваход Гасподні ў Ерусалім. Усё звыкла для нас: і ўрачыстая Літургія , і асвячэнне вярбы, і прадчуванне Пасхі. Але задумаймася над самой падзеяй.

 

1.Старазапаветны прарок абвясціў ізраільскаму народу: «Вось цар Твой ідзе, і ратавальны, лагодны, седзячы на асліцы і маладым асле».

Гэтыя словы занадта парадаксальнымі для людзей таго часу.

Цары і імператары старажытнага свету заязджалі ў сваю сталіцу на чале арміі на белым кані. Рымскія палкаводцы пасля перамогі ўдастойваліся сенатам права трыумфу. Трыумф імператара – урачысты ўезд у Рым на калясніцы, запрэжанай чацвёркай белых коней, у канцы доўгай працэсіі з ветэранаў сваёй арміі, вайсковыя трафеі і захопленыя скарбы, салдаты вядуць палонных і рабоў.

Грамадзяне віталі трыумфатара, размахваючы аліўкавымі і пальмавымі галінамі. Людзі выкрыквалі віншаванні і ўсхваленні трыумфатара. Звычайна пасля працэсіі трыумфатар ішоў у храм Юпітэра, каб атрымаць блаславенне і прапанаваць багам частку трафеяў. Аддаць даніну багам за дапамогу ў вайне.

Ад гэтай эпохі ў нас засталіся ўрачыстыя парады і працэсіі.

І цяпер, у наш час, кіраўнікі дзяржаў, калі прымаюць пасаду, едуць на сваю інаўгурацыю на раскошным аўтамабілі ў суправаджэнні ганаровага эскорту. Сімвалы ўлады і магутнасці не моцна змяніліся з эпохі старажытнага свету.

Складана ўявіць сабе прэзідэнта, які прыедзе на ўласную інаўгурацыю на ровары або скутары.

 

2. Словы старазапаветнага прарока скандальныя. Збаўца наўмысна прайграе скандал. Наўмысна задавальняе, калі заўгодна, флэш-моб. Сімвалічную пародыю на імператарскі трыумф. Не на баявым кані, а на самай мірнай жывёле. Гэты ўчынак у традыцыі старазапаветных прарокаў - сімвалічнае дзеянне, якое выкрывае марнасць усяго таго, што лічыцца вялікім у моцных гэтага свету.

«Царства маё не ад свету гэтага», -- кажа Хрыстос. Нам вельмі важна ўсвядоміць глыбіню гэтых слоў. Цар народа Божага -- не зямны імператар. Не ў трыумфе сілы зброі ўрачыстасць Бога на зямлі. Не ваенная і палітычная магутнасць адрозніць Збавіцеля свету па словах прарока, але супакой.

Прароцтва Старога запавету пра будучага Збаўцу было бы проста геніяльнай інтуіцыяй аб аднаўленні Ізраіля-дзяржавы, калі б гэта не было менавіта цудоўным прароцтвам аб прыходзе Бога Слова у свет для выратавання ўсіх людзей.

На жаль, народ ізраільскі чакаў менавіта зямнога трыумфатара. Менавіта палітычнай волі і ваеннай магутнасці. Ён чакаў ўладара і імператара ў самым зямным сэнсе гэтага слова.

«Не, у гэтыя дні аднаўляць маешь Ты царства Ізраілю ?»- пытаюцца Апосталы Ісуса.

«Вось пан прыедзе, пан і рассудзіць», – кажуць часам на сяле.

Вера ў добрага пана - гаспадара, цара – бацюшку, які вырашыць усе праблемы характэрная для ўсіх народаў на зямлі.

 

3. Але Бог заклікае нас «не спадзявайцеся на князёў - сыноў чалавечых, у якіх няма выратавання. Выйдзе дух з яго, і ён вернецца ў зямлю сваю, у тот дзень загінуць усе ягоныя помыслы» (Пс145).

Інфантыльнасць і безадказнасць штурхаюць нас да таго, што б чакаць рашэння ўсіх праблем з боку «Великого Вождя», але Бог нас заклікае да свабоды, славы дзяцей Божых.

Многія народы называюць сваіх манархаў і кіраўнікоў тытуламі накшталт «бацька айчыны». Такі надпіс ёсць на магіле італьянскага караля Віктара Эмануіла Савойскага. Такі тытул насілі абагаўлення паганскія цары-багі старажытнасці.

Вітаючы Хрыста, натоўп тых, хто прыйшоў у Ерусалім вітае не Бога, а цара зямнога. Увасобленую мару многіх людзей цара – цесляра, цара «з народа». Акрамя нацыянальнага пратэсту супраць улады рымлян ёсць яшчэ і сацыяльны пратэст. Людзям здаецца, што «народны цар» вырашыць іх сацыяльныя праблемы за іх.

Бачым ва ўсіх намерах толькі адно. Уцёкі ад сябе і сваіх праблем. Жаданне перакласці свае беды на іншага. Жаданне не прыкладаючы намаганняў атрымаць жаданыя выгоды.

«Ён прыйшоў да сваіх, і свае не прынялі Яго» - гаворыць нам Евангелле ад Яна.

І менавіта таму праз чатыры дні натоўп будзе расчараваны. Ён будзе патрабаваць пакарання таго, хто не апраўдаў іх надзей. Яны чакалі цара, які агнём з неба ўразіць ворагаў ізраільскага народа, цара, які ўмее прадукты памнажаць, і не будзе больш патрэбы працаваць і галадаць. Яны чакалі пана-гаспадара, якому загадзя гатовыя стаць рабамі.

Але Ісус прыйшоў «абвясціць вызваленне», «даў уладу быць дзецьмі Божымі». Дазволіў дараваць тую свабоду, аб якой людзі і не смелі марыць.

Гэты крызіс перажываем усе мы ўнутры сябе. Мы хочам багацця, спакою і незалежнасці, але не жадаем прымаць на сябе адказнасць за іх. Гэты крызіс, які павінен абнавіць нас.

 

З заўтрашняга дня адпуст Літургіі гучыць: «Ідучы на вольныя пакуты, Хрыстос – Праўдзівы Бог наш...»

Асэнсуйма гэтыя словы, каб прыняць дар свабоды славы дзяцей Божых, які падаецца нам ва Уваскрасенні Хрыстовым.


Вярнуцца назад